लघुकथा : मासु भात

वसन्त अनुभव

‘ए पुन्टे, छिटो खाना खान आइज भन्या, भात सेलाएर हिउँ भैसको’ खाना खान आउन ढिलो गरेकोले आफ्नो नाबालक छोरालाई हपार्दै आमाले भनिन् । आवाजसँगै पुन्टे दौड्दै आयो ।

‘हे ।। उई सिन्की र ढेडो पो, खान्न म ता ’ नाक खुम्च्याउँदै पुन्टेले भन्यो ।

‘यो नखाए के खान्चस् त ? के छ र दिनु तँलाई ’ आमाले झर्किदै भनिन् ।

‘म ता मासु भात खान्चु’ पुन्टेले हौसिँदै भन्यो ।

‘खान्चस् मासु भात ? मासु भात खान ता लेखेर ल्याउनु पर्च, बुझिस्, धन्न यहीँ छ र, उँभो हात लाउन पाछस्’ मलिन अनुहारमा आमाले भनिन् ।

‘ए बा, हिन, आज पनि त्यहीँ जौँन भन्या, त्याँ गएर पेटभरि मासु भात खान पाइन्च क्या’ पुन्टेले बाउतर्फ हेर्दै भन्यो ।

‘हैन, काँ जाने भन्च ? काँ लग्याथ्यौ र यल्लाई ?’ पुन्टेकी आमाले लोग्ने तर्फ हेर्दै भनिन् ।

‘काँ हुन्थ्यो र ? उई चुनाउ प्रचारमा त हो । नेताले देको मासु भात खाँदा खाँदा जिब्रो बिग्रेजस्तो छ, यस्को’ स्वास्नीतर्फ हेर्दै उसले भन्यो ।

‘अब त चुनाउ सक्किसको छोरा,कल्ले दिन्च र खान्चस् मासु भात ? खान त के सुँघ्न पनि पाइन्न अब’ छोरालाई सम्झाउँदै उसले भन्यो ।

‘हत्तेरी, बर्बाद भो, अब चुनाउ कैले आउच बा, सधैँ आइरहे हुन्थ्यो नि’ निराश हुँदै पुन्टेले भन्यो ।

घोराही दाङ