टिपी पौडेलको कविता: ‘मृत्यु मन्थन’

टिपी पौडेल

चितवन जगतपुर

सुन्दर युवतीको मनमोहक नृत्यमा

मेरो मृत्यु नाचेजस्तो लाग्छ,

तिनै युवतीसँगै नाचिदिन्छु

मृत्युको नृत्य मलाई प्रिय लाग्छ ।

मेरो मुटुको धड्कन

मृत्युको धड्कन हो

यिनै धड्कनसँग म

जीवनको उचाइ र गहिराइ नापिरहेको छु,

जीवनसँग मृत्यु साटिरहेजस्तो छु ।

मलाई थाहा छैन जीवनमा

आजसम्म मैले के नापेँरु

कहाँसम्म नाप्ने होरु

श्वासको माला पनि

बारुदको माला जस्तै भएको छ ।

म फगत हिँडिरहेको छु

कतै जानलाई होइन,

आफैलाई बिर्साउनलाई

हिँडेजस्तो गरिरहेको छु ।

लाग्छ कताकता मेरो खुट्टासँगै हिँड्छ मृत्यु

र त दह्रोसँग टेक्न सक्छुस

मेरा हातले प्रेयसीको कपाल सुमसुमाउँदा

मृत्यु सुमसुमाएझैँ लाग्छ

र निधारमा मृत्युको टीका टप्कन्छ ।

टल्काउने टीका सबैले झल्काउने होइन,

मलिन मनको अँध्यारोमा

दियो पनि बले जस्तो लाग्छ ।

समयले भिजायपछी

सम्झनासँग साउती मार्छु

सम्झना पनि मृत्युको सङ्कलन रहेछ ।

क्रमस मृत्युको सङ्ग्रहमा

म एकाकार हुन्छु ।

मृत्यु, म र मेरो सम्झना

सबै मृत्युहरूको सुन्दर साङ्लो रहेछ ।

सम्झना र प्रियजनलाई प्रेम मात्र देख्छु

किनकि म जस्तै उनीहरू पनि मृत्यु रहेछन्

र त म उनीहरूलाई अगाध प्रेम गर्छु ।

म मृत्युप्रेमी भएरै होला

जीवन पनि प्रेम नै प्रेमको

प्रेमिल पत्रदल जस्तो होला ।

देह सुस्ताउने देवघाट दोभान सम्झन्छु ।

हरेक जीवनमा मृत्यु देख्छु,

हरेक मृत्युमा जीवनको हरक पाउँछु ।